AWANS

Wyznaję bezwstydnie: po trzydziestu trzech latach, robiąc korektę, przeczytałem ?Awans? młodego, trzydziestotrzyletniego Redlińskiego ze szczerym rozbawieniem i ? z zazdrością. Zazdroszczę mu dzisiaj nie tyle poczucia humoru i sarkazmu, ile ukrytego optymizmu. Choć dzisiejsze przemiany są komiczniejsze, a idee i urojenia bardziej groteskowe niż tamte, peerelowskie ? ni ?Transformejszen?, ni ?Telefrenia? starego Redlińskiego nie dorównują pod tym względem ?Awansowi?. Czyżby optymizm był pochodną naiwności? Na szczęście przeżywam drugą młodość i drugą naiwność?